BULLITT 1968

W scenariuszu zapisano zaledwie dwa słowa: „pościg samochodowy”. Ostatecznie powstała jedna z najlepszych scen tego typu w historii kina.

„Bullitt” w moim prywatnym zestawieniu zajmuje bardzo wysoką pozycję. Ten pościg znam niemal na pamięć – kwestią czasu było więc, aż w końcu coś o nim nabazgram. Sam film lubię również ze względu na McQueena. Dla mnie to postać absolutnie wyjątkowa, ale o nim innym razem.

Dziś „Bullitt” jest prawdziwą legendą kina. Nie oszukujmy się jednak co do jednego – fabuła i scenariusz nie są najmocniejszą stroną tej produkcji. Nawet teraz trudno nadążyć za „Bullittem”, a zrozumienie wszystkiego pod koniec filmu bywa wyzwaniem. Poskładanie całej historii w jedną całość graniczy z cudem. Sam reżyser, Peter Yates, przyznawał w wywiadach, że scenariusz był okropny i pozbawiony sensu. Robert Vaughn, który gra w filmie, podobno odsyłał go kilka razy, zanim ostatecznie zgodził się na udział w produkcji.

Myślę, że „Bullitta” najlepiej oglądać trochę inaczej. Może zabrzmieć to dziwnie, ale warto na chwilę zapomnieć o samej historii i skupić się na stronie wizualnej. Film jest świetnie nakręcony, a jeszcze lepiej zagrany. I co najważniejsze – po raz pierwszy w historii kina dostajemy tak realistyczny pościg samochodowy. Poprzeczka została zawieszona bardzo wysoko. Jaka była recepta na sukces tej sceny?

Autentyzm. To główna zaleta, zarówno pościgu, jak i całego filmu. Charger naprawdę pali gumę i naprawdę nie wyrabia na zakrętach. Wszystko jest prawdziwe. Widz w żadnym momencie nie czuje się oszukiwany. Oczywiście są filmowe sztuczki typowe dla tamtych lat, ale oba auta faktycznie są rozgrzane do czerwoności. Kiedy wyjeżdżają poza miasto, osiągają prędkości w okolicach 190 km/h.

W wielu scenach McQueen rzeczywiście prowadzi Mustanga, ale w części ujęć zastępuje go kaskader – wtedy w lusterku nie widać twarzy aktora. Chargerem kieruje znany kaskader Bill Hickman. Co ciekawe, w filmie gra również „złego gościa”, który nie wypowiada ani jednego słowa. Przed rozpoczęciem zdjęć na ulicach miasta McQueen i Hickman trenowali na opuszczonym lotnisku. Jeździli w kółko, wchodzili w poślizgi, podjeżdżali pod siebie przy dużych prędkościach – krótko mówiąc: zabawa. Chodziło o oswojenie się z autami, ale przede wszystkim o zbudowanie wzajemnego zaufania.

Oczywiście nie obyło się bez błędów. Charger gubi kołpaki chyba ze sto razy, a w pewnym momencie oglądamy tę samą scenę w odstępie kilkudziesięciu sekund, tylko z innego ujęcia. Mimo to pościg z „Bullitta” pozostaje jednym z najlepszych w historii kina. Receptą na sukces był brak komputerowych efektów specjalnych i skupienie się na umiejętnościach kierowców. Bez sztucznego rozwalania ośmiu aut tylko po to, żeby coś wybuchło. Autentyzm i prawdziwa jazda zawsze dają dobre kino.

Co stało się z autami po filmie? Z Chargerami trudno powiedzieć i pewnie już się tego nie dowiemy. Jeden z Mustangów został zniszczony, drugi sprzedano po zakończeniu zdjęć policjantowi z San Francisco, który po kilku latach również się go pozbył. Później wokół auta narosło mnóstwo legend. Podobno stało gdzieś w stodole, gdzie indziej pisano, że przechodzi remont. W 1977 roku McQueen próbował odkupić Mustanga, ale do transakcji nigdy nie doszło.

Powyższy artykuł pochodzi z 2015 roku. Poniżej link do wpisu dot. Oryginalnego Mustanga z filmu BULLITT:
https://klasykami.pl/the-original-ford-mustang-bullitt/