Mercedes SLC

Często słyszę, że ten model to „amerykański” Mercedes. To samo dotyczy W116. Prawdą jest, że W107 miał być głównie sprzedawany na rynek amerykański. Dzisiaj chciałbym podzielić się moimi wrażeniami po krótkim spotkaniu z tym „amerykańskim” modelem Mercedesa, który bardzo przypadł mi do gustu.

Wersja coupe została zaprezentowana kilka miesięcy po kabriolecie, w roku 1972. Znalazłem również informacje, że coupe było produkowane już w czerwcu 1971 roku z silnikiem 350, ale skupmy się na roku 1972. Mercedes kontynuował produkcję tego modelu aż do roku 1981, kiedy na rynku pojawiła się seria C126 – czyli wersja coupe klasy S, o której niedawno pisałem. Nowy SL był głównym powodem braku coupe i roadstera modelu W116, zapełniając rynek dla tych aut. W tamtym czasie nie było sensu wprowadzać kolejnego coupe czy roadstera, zwłaszcza że wcześniejsze modele klasy wyższej również miały takie wersje nadwozia.

Zanim przejdę do opisu modelu 107, cofnijmy się trochę w czasie, do momentu, kiedy dominowały modele W113 i W111. W 1964 roku rozpoczęto prace nad nowym SL-em. Pagoda (W113) zaczęła być przestarzała, a także nie należała do najbardziej luksusowych aut, podczas gdy wówczas najpopularniejszym modelem kabrioletu był W108. Co gorsza, W113 miała bardzo słabe wyniki w testach zderzeniowych. Nowy SL/SLC musiał spełnić kilka ważnych wymagań. Musiał być luksusowym autem, aby zapełnić rynek, który dotychczas dzieliły modele 113 i 108. Musiał być też o wiele bezpieczniejszy – Amerykanie, którzy stanowili główną klientelę modelu 107, zaczęli zwracać szczególną uwagę na ten aspekt. Co ważne, nowy model musiał być stylistycznie zupełnie nowoczesny. Nie popełniam gafy, pisząc, że wszystko udało się na szóstkę z plusem.

Jeśli już jesteśmy w środku i ruszamy, warto wspomnieć o jeszcze jednej ogromnej zalecie tego auta. Ale to dotyczy każdego starego Mercedesa: zawieszenie! Choć wielokrotnie opisywane, to zachwytów nad tą konstrukcją nigdy za wiele. W momencie wjechania na nierówności, pomyślałem – gdzie ta kostka? Chyba gdzieś się zgubiła między kołami, a moim tyłkiem. Nie jest to tak, że możemy porównać to zawieszenie do łóżka wodnego. Jest idealnie wyważone – nierówności zostaną stłumione, niczego nie poczujemy, ale w zakrętach mamy pewność w prowadzeniu. Powtarzam to, co już pisałem przy W126 – aby to docenić, trzeba się po prostu przejechać. Mogę też się założyć, że jeśli ktoś nigdy nie jechał starym Meredesem i nigdy ich nie cenił, to w momencie, kiedy do niego wsiądzie, poczuje tę magię – od razu się w nim zakocha. No dobra, bez przesady, bo leje się miód. Na pewno doceni ten samochód za jego prowadzenie, za to kapitalne zawieszenie, za dźwięk sześciu cylindrów.

Ostatnie C107 zjechało z linii montażowej w roku 1981. Był produkowany przez 10 lat. Czy zrezygnowano z niego z powodu, że był kiepski, czy też słabo się sprzedawał? Nie, nie. Po prostu nastał czas na Coupe modelu 126 – trzeba iść do przodu. Ale roadster 107 był produkowany aż do 1989 roku, co jest rekordem, ponieważ tylko klasa G jest produkowana dłużej. R107 był produkowany przez aż 18 lat. Pełnoletność pełną gębą! Ale o roadsterze innym razem.

Charakterystyczne dla W107 oraz pierwszych W126 jest karbowanie blachy u dołu. Warto zauważyć, że W107 jest pierwszym Mercedesem, gdzie umieszczono karbowane tylne światła – zastosowanie, które było wykorzystywane przez kolejne dziesięciolecia.