Audi Duo z 1989

Pod koniec lat 80. świat był dość prosty: samochody miały jeździć i spalać benzynę. Ekologia była pojęciem, które pojawiało się głównie w podręcznikach do biologii, niekoniecznie w salonach samochodowych. Dlatego w 1989 roku Audi zrobiło coś, co z dzisiejszej perspektywy wygląda jak science fiction – stworzyło samochód hybrydowy typu plug-in. Poznajcie Audi Duo – pojazd, który wyglądał całkiem zwyczajnie, ale był absolutnie niezwykły. To były czasy, kiedy „plug-in” mogło się kojarzyć z kablem od tostera niż coś związanego z samochodami, jeśli w ogóle ktokolwiek wtedy wiedział, co to właściwie znaczy.

Z zewnątrz? Zwykłe Audi 100 Avant. Praktyczne kombi, idealne dla doktora nauk ścisłych lub kogoś, kto regularnie transportuje szafy z IKEI. Ale jak to bywa w dobrych historiach, prawdziwa akcja toczyła się pod maską.

Duo miało dwa silniki. Pierwszy – 2,3-litrowy pięciocylindrowiec o mocy 136 KM – napędzał przednie koła. Drugi – znacznie skromniejszy, bo 12-konny motor elektryczny Siemensa – siedział na tylnej osi. Całość była połączona z akumulatorem o pojemności 9 kWh (na tamte czasy: statek kosmiczny), który pozwalał przejechać do 39 kilometrów wyłącznie na prądzie.

Można było przełączać się między trybami – wystarczyło wrzucić luz i nacisnąć przycisk „E” na desce rozdzielczej. Dzisiaj brzmi to jak ciekawostka z muzeum techniki, ale wtedy było to coś, co wyprzedzało swoje czasy o całą motoryzacyjną epokę.

Czy taki samochód miał wtedy sens? Z pozoru – niekoniecznie. Dziesięć sztuk, brak wersji produkcyjnej, testy tylko w ramach projektów pilotażowych (np. jako taksówki w Ingolstadt), mała moc silnika elektrycznego, ograniczony zasięg, ciężka bateria… łatwo z tego wszystkiego wyciągnąć wniosek, że projekt był bardziej eksperymentem niż realnym krokiem ku przyszłości i chęcią wprowadzenia do produkcji.

Ale czy na pewno?

Audi Duo było odpowiedzią na pytanie, które większość producentów zaczęła sobie zadawać dopiero 15-20 lat później: jak połączyć spalinową niezawodność z elektryczną efektywnością? Jak zmniejszyć zużycie paliwa w miastach, bez konieczności rezygnowania z długodystansowych możliwości samochodu z baku?

Dziś to pytanie wydaje się oczywiste, ale wtedy było jak rozmowa o internecie bezprzewodowym w 1983 roku – ludzie kiwają głową „fajny pomysł, czuje przyszłość”, ale nikt nie ma pojęcia, o czym mówisz i o co chodzi.

Audi 100 Avant było w tamtym czasie jednym z bardziej opływowych kombi na rynku. Karoseria miała świetny współczynnik oporu powietrza w porównaniu do konkurencji. Auto wyglądało solidnie, proporcjonalnie i – trzeba to powiedzieć – znacznie lepiej niż większość plastikowych cudaków z początku lat 90.

Nie było przesady, nie było agresji. Była niemiecka precyzja i umiarkowana elegancja. Dziś ten design broni się nie tylko z sentymentu, ale i z klasycznego punktu widzenia. Audi 100 nie wygląda na pojazd z przyszłości, ale idealnie pasuje do roli auta, które przyszłość otworzyło.

O Audi kiedyś pisaliśmy, a nawet się takim przejechałem: KLIKNIJ TUTAJ

Pewnie, nie sprzedało się w milionach. Nie podbiło rynków. Ale Audi Duo nie powstało po to, by wygrywać statystyki sprzedaży i by księgowi i marketingowcy mogli z uśmiechem uścisnąć sobie dłonie i liczyć premie. Ten samochód powstał, żeby sprawdzić, czy można inaczej. Żeby połączyć dwa światy. I nawet jeśli efekt końcowy był bardziej prototypem niż gotowym produktem, to i tak należy mu się szacunek.

To trochę jak z tymi pierwszymi lotami braci Wright – śmieszne, powolne, krótkie, ale bez nich nie byłoby Dreamlinera. Można zaryzykować stwierdzeniem, że Duo było właśnie takim samolotem z desek i sznurka. Latało tylko trochę, ale wystarczyło, żeby udowodnić, że się da.

Dziś, kiedy na każdym kroku mamy hybrydę plug-in, warto przypomnieć sobie o Audi Duo. O aucie, które w 1989 roku zaproponowało coś, czego nikt nie oczekiwał, ale czego prawie wszyscy dziś używają.