Mini Morris

W sytuacji gdy siedzisz na fotelu pasażera, masz prawie 2 metry wzrostu, a w zakręcie „lecicie” około 90km/h masz mieszane uczucia. Może życie nie przelatuje ci przed oczami, ale serce zaczyna bić szybciej. To wszystko dzieje się na pierwszym zakręcie. Na drugim i kolejnych zaczynasz sobie uświadamiać, o co chodzi z tym pasmem pozytywnych opinii na temat jazdy i zapewne prowadzenia, co było kluczem do sukcesu Mini w rajdach.

W Mini Morrisie czułem się jak w najmniejszym samochodzie na świecie, który wręcz cieszył się z każdego pokonanego metra drogi. Moment! Jak samochód może się cieszyć? Tego nie wiem, ale Miniak powoduje uśmiech u każdego, a samochód wydaje się uśmiechać. Z Mercedesami, BMW, Jaguarami tego nie doświadczycie. Jasne, radość z jazdy autami tych marek to niewyobrażalna kompozycja najlepszych emocji, jakie może wzbudzić w nas przejażdżka samochodem, ale są to raczej poważni Panowie. Mini jest zupełnie inny! Kiedy pierwszy raz usiadłem w środku – choć nie było zbyt dużo miejsca – pomyślałem, że kabina się powiększyła w ułamku sekundy. Stojąc obok ma się wrażenie, że jest znacznie ciaśniej, gorzej niż w rzeczywistości. Czy jest komfortowo? Na weekendową przejażdżkę to świetny wóz. Dalsze trasy lub użytkowanie go na co dzień? Wybrałbym coś innego.

Pod maską tego konkretnego Miniaka ze zdjęć pracuje silnik o pojemności 1 litra. Uuu malusio… ale wóz wcale nie jest wolny. Nie jest też rasową wyścigówką, jednak radzi sobie bardzo dobrze, a jego atutem jest jazda w zakrętach. Przy wyższych obrotach nie ma sensu włączać radia. Ten instrument pod maską wydaje ciekawy, charakterystyczny dźwięk i w sumie nie jest cichy. Kiedy mogliśmy go wkręcić na konkretne obroty, można powiedzieć tylko jedno: jest fajnie! Też dlatego, że drogę przemierzamy jak w żadnym innym klasycznym wozie. Maska jest długości ramienia, od szyby dzielą cię centymetry, czujesz prędkość, którą dodatkowo kumulują rozmiary auta.

Początek jednej z najlepszych konstrukcji w historii motoryzacji miał miejsce w kwietniu 1959 roku. Właśnie wtedy świat ujrzał Morrisa. Na początku samochód nazywał się Austin Seven, ale także Morris Seven – znany był pod dwiema nazwami, podobnie jak później Cooper. Założenie było proste: stworzyć małe, ekonomiczne auto, do którego wejdą cztery osoby i dojadą z punktu A do punktu B. Na dodatek w latach pięćdziesiątych pojawił się kryzys paliwowy (który był głównym powodem zbudowania Mini) i trzeba było główkować nad zbudowaniem tańszego pojazdu. W efekcie powstał najlepszy samochód małych rozmiarów, którego można śmiało nazwać prekursorem dla wszystkich małych limuzyn. Serio – limuzyną. Błędem byłoby porównywanie tego samochodu do naszego Fiata 126p. Jeśli kiedyś mieliście okazję przejechać się Maluchem, to przesiadając się do tego małego Anglika poczujecie się jak w aucie klasy wyższej. Jedynym, co może łączyć pierwsze egzemplarze i 126p, to mizerne osiągi. Kto by wtedy pomyślał, że Mini może stać się malutkim sportowym autem? Był jeden gość, który zauważył niebywałą przyczepność Morrisa! John Cooper, człowiek, który był konstruktorem Formuły 1, dostrzegł drzemiący potencjał w tym małym autku. Jakby się tak zastanowić, to Mini samo prosiło się o jakiekolwiek udoskonalenia – pod maską mieliśmy 34 konie, które rozpędzały Miniaka do zawrotnych 115 km/h, a i z górki osiągnąłby może 120. Na dodatek, aby stówa pojawiła się na liczniku, potrzeba było… pół minuty. Cooper, przy współpracy z projektantem Mini – Alecem Issigonisem, który otrzymał za Mini tytuł szlachecki – stworzył sportową wersję, później nazwaną Mini Cooper. Sam Issigonis widział w Mini jedynie małe rodzinne autko, dlatego pomysł został przedstawiony wyżej w BMC. Sir George Harriman – dyrektor wykonawczy – również nie był przekonany co do sukcesu projektu. Wątpliwości miał nawet co do tego, czy uda się sprzedać 1000 sztuk potrzebnych do uzyskania homologacji, ale ostatecznie Harriman zgodził się na podjęcie produkcji. Popyt okazał się ogromny, a Mini-Cooper był strzałem w dziesiątkę.